อาจารย์สอนปรัชญาเข้าห้องเรียนมาพร้อมด้วยของสองสามอย่าง
เมื่อได้เวลาเรียนก็หยิบเหยือกแก้วขนาดใหญ่ขึ้นมา
แล้วใส่ลูกเทนนิสลงไปจนเต็ม
จากนั้นก็ถามบรรดานักศึกษาว่าเหยือกเต็มหรือยัง
นักศึกษาต่างก็ยอมรับว่าเต็มแล้ว
แต่แล้วอาจารย์ก็หยิบกระป๋องใส่กรวดออกมา
แล้วเทกรวดลงไปในเหยือก เขย่าเหยือกเบาๆ
กรวดก็เลื่อนไหลลงไปอยู่ระหว่างลูกเทนนิส
เขาถามนักศึกษาว่าเหยือกเต็มหรือยัง
นักศึกษาก็ยอมรับว่าเต็มแล้ว

 

อาจารย์คนเดิมควักเอากล่องทรายขึ้นมาเทใส่ลงไปในเหยือก
และทรายก็ไหลลงไปแทนที่ตามช่องว่างได้อย่างง่ายดาย
เขาถามนักศึกษาอีกครั้งว่าเหยือกเต็มหรือยัง
นักศึกษาตอบอย่างหนักแน่นว่าคราวนี้เต็มแน่แล้ว

 

ถึงตอนนี้อาจารย์หยิบเบียร์สองกระป๋องออกมาจากใต้โต๊ะ
แล้วเทใส่เหยือกโดยไม่รีรอ

เบียร์ก็ซึมผ่านทรายลงไปจนหมด
ทั้งชั้นเรียนหัวเราะกันครืนใหญ่

 

“เอาล่ะ” อาจารย์กล่าวขึ้นเมื่อเสียงหัวเราะซาลง
ผมอยากให้พวกคุณจำไว้ว่าเหยือกนี้ก็เหมือนชีวิตคนเรา
ลูกเทนนิสก็คือสิ่งที่สำคัญในชีวิต
เช่น ครอบครัว คู่ชีวิต สุขภาพ ลูกๆ เพื่อนฝูง และสิ่งที่คุณสนใจจริงๆ
สิ่งที่ถ้าคุณต้องสูญเสียทุกอย่างไป
และเหลือแต่เพียงสิ่งเหล่านี้
ชีวิตคุณก็ยังเต็มเปี่ยมอยู่

 

เม็ดกรวดก็เหมือนสิ่งที่สำคัญรองลงมา
เช่น งาน บ้าน รถยนต์”

 

“ทราย ก็คือ เรื่องอื่นๆที่เหลือ
เรื่องเล็กๆน้อยๆที่เราต้องทำและมักจะหมกมุ่น
ถ้าคุณใส่ทรายลงไปก่อน
คุณก็จะไม่มีที่เหลือให้ใส่กรวดและไม่มีที่ใส่ลูกเทนนิสแน่

 

ชีวิตคุณก็เหมือนกัน
ถ้าคุณใช้เวลาและกำลังให้หมดไปกับเรื่องเล็กๆน้อยๆ
คุณก็จะไม่มีที่ให้เรื่องที่สำคัญสำหรับคุณ
คุณต้องมุ่งความสนใจไปที่เรื่องที่ทำให้คุณมีความสุข
เล่นกับลูกๆ หาเวลาไปตรวจร่างกาย พาคู่ชีวิตไปเต้นรำ
เล่นเทนนิสสักสองสามเซ็ท
คุณยังมีเวลาอีกมากที่จะเอาผ้าไปซัก
ทำความสะอาดบ้าน จัดงานเลี้ยง
ซ่อมแซมอะไรต่อมิอะไร
ดูแลลูกเทนนิสก่อน ดูแลเรื่องที่สำคัญจริงๆ
เรียงลำดับความสำคัญให้ดี เรื่องอื่นๆมันก็แค่เม็ดทราย”

 

นักศึกษาคนหนึ่งยกมือขึ้นถามว่า
แล้วเบียร์หมายถึงอะไร
อาจารย์ยิ้มน้อยๆ

 

“ผมดีใจที่คุณถาม ผมแค่อยากให้คุณเห็นว่า
ไม่ว่าชีวิตคุณจะเต็มแค่ไหน
คุณก็ยังมีที่ว่างพอสำหรับเบียร์เสมอ"